7

Os meus pais viven a non máis de quince minutos de aquí. De camiño vou pensando en que o pen ten que ser doutra persoa, quizais o Tirita rouboullo a alguén e foi entón cando o acoitelaron, ou algo así. O que non cadra é que o mataran polo contido do pincho, tan só uns planos e unhas fotos. É bastante incomprensible, ou esa é a miña impresión. Decido neste mesmo instante que non quero saber nada máis disto, eu non son policía, así que non se me perdeu nada en todo este asunto. Aínda non sei por que fun ata a papeleira, en que clase de cousas andaba a pensar.

Os meus pais e Fina, a miña irmá, xa esperan sentados á mesa. Para comer hai, coma sempre, carne. Pode ser á grella, estofada, de coello, de tenreira, da igual, sempre é carne. É posible que sexan reminiscencias do seu pasado ourensán ou simplemente que a miña nai desprece tanto o pescado como as verduras e, como o meu pai ten pouco que dicir, non queda outra. O tema do prato de carne non acaba de convencer a Fina que se define como vexetariana. Se non hai verdura (que nunca hai, como moito pementos ou patacas) mira con compaixón o filete e, por non lle facer un feo a miña nai que ten un carácter digamos que rabudo, remata por afundir o coitelo na carne, pechando os ollos.

Durante a comida falamos coa tele prendida. No telexornal sae o tema do home morto do ambulatorio, fago un aceno, a miña nai decátase e confeso que fun eu o que o recolleu. Isto causa un cataclismo. Son o primeiro da miña familia que se atopa envolto nun caso que sae no telexornal! A miña nai comeza cunha batería de preguntas que farían suplicar clemencia a Darth Vader. Trala media hora de rigor, contestando a todo tipo de cuestións absurdas, acabo indo ao salón, a botar unha sesta reparadora.

Esperto sobresaltado polo pesadelo que acabo de ter. A gata estaba enleada nun rolo de la, vermello, e me miraba cuns ollos negros enormes que semellaban dous buratos sen sentimentos. Ao seu lado, o ionqui morto dábame as grazas por telo deixado morrer no ambulatorio, coma se fose algo para agradecer. Ao final, unha mistura entre o home dos lentes negros e o presidente do goberno felicitábame polo meu comportamento, tan humano, mentres brandía unhas tesoiras xigantescas. Por iso a miña nai dá un chimpo cando esperto, cheo de suor e con ollos de tolo. Despois me maldice por lle facer perder os puntos do xersei (vermello) que está a calcetar. Está claro que teño que ir ata casa.

Outra vez na rúa. Penso que tería que revisar a bandexa do correo electrónico para ver un novo encargo da páxina web, a saber que se lles ocorre esta vez. Cada semana mando unha media de sete artigos, pero cada vez teñen máis colaboradores e o traballo diminúe. Debería comezar a pensar en buscar outra web, para complementar os meus ingresos. Cando chego ao portal, vexo a unha moza morena que está sentada nos chanzos do edificio do lado. Mantén o nariz pegado á pantalla do seu móbil, enfrascada na lectura das mensaxes. Ten uns vintecinco anos, viste unha faldra longa, de cor marrón, cunha inspiración hippie e ten o cabelo recollido nunha coleta longa. Non son quen de ver de que cor son os seus ollos pero vexo con claridade o piercing brillante do seu nariz. Cando estou a abrir o portal incorpórase e mira na miña dirección. Como estou pouco acostumado a que as mulleres se decaten da miña presencia, miro ás miñas costas, pensando que viu algo atrás. Pero non, está a mirar cara a min, e iso non deixa de poñerme nervioso. Ao final pregunta.

- Es Casimiro García?