15

Vou o baño a limpar os dentes, unha escusa como outra calquera para estar a soas no baño, maldicíndome por ter aceptado a súa proposta. Saio e podo ver como ela abriu a porta da miña habitación e soltou a Gaia, que a mira destemida dende o máis alto do armario do salón.

-Estás listo? Teño o coche fóra, por que temos que ir pola autovía, o tipo ten a empresa a uns quilómetros de aquí.

Cando saímos aínda podemos escoitar os bufidos de Gaia, a quen non lle fixo demasiada graza que unha muller a observara dende a distancia. Cando volva vou ter a casa feita un asco, esa gata ten moi mala conciencia.

O automóbil de Eva está estacionado xusto diante do portal. É un deses coches pequenos que apareceron hai anos, un de marca xaponesa, que pretenden ser “urbanos” e “xuvenís”, cando o que son é baratos e minúsculos. Está moito máis limpo que o coche do inspector Vilar, que daba noxo. Subimos e ela parece transformarse nun piloto da segunda guerra mundial, nunha kamikaze que respecta as normas de circulación dunha maneira, digamos que relaxada. Móvese entre os outros coches coma se pasara a vida diante do volante, soportando pitos, insultos e xestos obscenos coas mans dos outros condutores. Eu vou agarrado á asa do teito e teño cara de saber que vou morrer. Ela sorrí e busca un canal na radio, o de música rock, que emite, como se fora unha broma, “Born to be wild”.

Despois de cruzar a cidade a un ritmo frenético, rematamos na autovía. E é entón cando paso medo realmente. Esta autovía está considerada como un punto negro de accidentes pero Eva parece descoñecelo, mentres vai adiantando camións, furgonetas de reparto e condutores noveis coa l verde na parte de atrás. Vai falando do último libro que está a ler, un do comisario Jaritos, de Petros Markaris, onde se fai un estremecedor repaso a actualidade grega. Cando di isto penso que o que é realmente estremecedor é a súa forma de conducir, propia dunha tola con manía persecutoria. Ao cabo dun anaco colle un desvío e acabamos nun polígono industrial, seguramente onde se atopa a empresa de Anxo Dafonte, o señor o que imos visitar.

A empresa é unha imprenta, que se atopa no medio do polígono, nun edificio de paredes brancas lixadas polo paso do tempo. Ten un portalón metálico de cor verde e unhas ventás que algún día estiveron limpas. Eva chama o timbre e agardamos un intre ata que un home calvo e con gafas abre o portalón para preguntar que queremos, mentres limpa as mans na súa bata de cor azul fábrica. Ela contéstalle que vimos a ver a Anxo Dafonte, que temos unha cita. O calvo fainos pasar.

Atravesamos a imprenta ata o despacho do xefe. Hai un montón de máquinas, unhas que xuntan, outras que alzan, outras que imprimen. Catro ou cinco persoas, van dun lado a outro con pezas, papeis e obxectos que non son quen de recoñecer. Vou mirando con cara de paifoco unha industria que loita por non caer ao burato das pantallas dos ordenadores, tabletas e libros electrónicos. Un home agárdanos diante do despacho.

Ten uns cincuenta anos e gasta un traxe negro impecable. A medida que avanzamos podo fixarme nos detalles. Os cabelos, morenos en orixe, van tinguíndose de gris e branco polos lados da cabeza, aínda que se manteñen ben suxeitos. Ten os ollos algo xuntos, escuros, baixo unhas cellas negras e espesas que lle dan un aire de severidade. A mandíbula, cadrada, acolle un boca con beizos carnosos e un nariz non moi grande, recto e ben feito. O señor mira cara nos sen sorrir, como agardando para dar as súas malas novas.