28

A parede é unha porta corredía de pladur que agocha unha estancia. Cústanos bastante traballo desatascala, pero tras un par de tiróns ao unísono, somos quen de abrila. A un lado atopo un interruptor da luz e prémoo. Unha lámpada amarelenta ilumina a estancia e podemos ver un montón de caixas de cartón, algunhas manchadas de vermello, amontoadas por todo o cuarto. Eva mira cara min e abre unha das que ten máis preto. De dentro saca un ladrillo de cor marrón recuberto cunha lámina de plástico, non teño que ser moi espelido para saber que é haxix. Eu, pola miña banda, abro outra que contén pistolas, unhas dez. Acabamos de atopar un almacén dunha organización mafiosa, xenial, o suor cae a pingas pola miña fronte e Eva ten os ollos tan abertos que é posible que saian das súas cuncas.

A un lado do cuarto chámame a atención a presenza dun trípode para cámaras e un par de focos. Non entendo moi ben o que fai aquí todo isto, pero nada me estraña xa. Facemos un pequeno reconto tras abrir unhas cantas caixas máis. Aquí debe de haber unhas dúas toneladas de haxix, uns cantos quilos de coca, unha caixa doutro po (que creo que pode ser mdma) e catro caixas con distintas armas e munición. Dígolle a Eva que temos que saír e avisar a Vilar. Pouco caso me fai mentres vai sacando fotos ás caixas e o seu contido, di que é para ter algo que ensinar a Vilar, para que nos tome en serio. Eu penso que tamén pode ter que ver con que sexa xornalista e queira facer despegar o seu blog, así que vou meténdolle presa.

Levamos aquí dez minutos e eu estou tan nervioso que as mans volven a tremerme coma se acabara de usar un martelo hidráulico. Tras insistir, consigo que apague a luz e vamos saíndo coa compañía da lanterna, pero non somos quen de atravesar o albor da porta das escaleiras. O foco ilumina a cara dun home maior, cun gabán tres cuartos e unha pistola na man. Fai que retrocedamos.

-Serías tan amable de prender a luz? Grazas.

Volvemos cara atrás seguindo os nosos pasos e volvo premer o interruptor. Diante temos ao mesmísimo señor Couto, que baixa os chanzos seguido dos dous matóns. Gustaríame saber como souberon que estamos aquí. Un dos rapados colle un par de cadeiras vellas de entre o monte de ferralla mentres o outro saca un par de bridas plásticas do peto. O señor Couto permanece en silencio cando os seus rapaces obrígannos a sentar nas cadeiras coas mans nas costas, ben suxeitas polas bridas. Agora podo fixarme nos seus ollos grises, que parecen feitos ex professo para lle dar ao seu rostro un toque de inquietante frialdade.

Un dos tipos colle os nosos móbiles e se encarga de escachalos contra a chan. Nos permanecemos en silencio, quizais agardando que nos dean algunha explicación ou que comecen a desmembrarnos. Os matóns sentan nos chanzos das escaleiras e o señor Couto volve a abrir a boca.

-A ver, home, que che dixeron os meus rapaces? Que deixaras as cousas como estaban, que non merecía a pena meterse nestas leas. Pero ti... ti decidiches que había que tocar os collóns. Claro, preguntar por aquí, por alá, ir pinchando. E, ao final, aquí estás, atrapado como un polbo nunha nasa.
Pensabas que poderías entrar aquí disfrazado cun chapeu? Por favor, hai que ser pailán. Non te das conta que somos profesionais? Ti e esa rapaza que cree ser xornalista sodes uns aficionados. O único que me fode e que vaiades morrer por que o puto fotógrafo se suicidou. Si, meniña, ao rapaz non lle axudamos a aforcarse, foi quen, el so, de atarse a corda da persiana ao pescozo.