31

Como supuña, esvaecinme. Esperto na ambulancia, camiño do hospital. Estou conectado a unha bolsa dun líquido translúcido e ela está aí, sorrindo. Todo rematou, están a estabilizarte. Polo que parece a ferida deixou de sangrar, pero aínda me sinto feble e aparvado, como se acabara de saír dunha anestesia. A ambulancia fai un ruído infernal e case non escoito a Eva, que está a falar co enfermeiro, que lle di que está é a segunda vez esta semana que me levan ata o hospital. Si, o recoñezo, e o mesmo tipo que me obrigou a ir a darme uns puntos o día da cella, cando o malnacido do encapuchado doume as primeiras puñadas.

Acabamos na sala de espera de urxencias, eu nunha padiola, nunha similar a aquela na que vin morrer ao Tirita. Mentres agardamos que un médico me atenda (en principio parece que a miña vida non corre perigo), Eva explícame por que chegou Vilar. O seu plan foi un mail ao seu amigo informático dicíndolle que, se non lle chegaba unha mensaxe nunha hora, tiña que chamar ao inspector. Ao ver que a mensaxe non chegaba, tivo que comunicarse co policía. Aparte, atopou algo dentro das fotos que estaban no pen drive, unha información que tamén lle mandou a Vilar. Trátase doutras imaxes, unha especie de making-of dun deses “proxectos”, no que se ve a cara de Couto, o encapuchado e, atención, Anxo Dafonte, ao que Vilar considera o xefe de todo isto. Así se entende que as empresas de Dafonte capearan o temporal da crise, encargándose de branquear todos os cartos que saían do comercio de armas, droga e noxentas películas. Eses vídeos eran unha boa forma de acabar con posibles rivais, de pechar bocas, así ninguén falaba.

Pregúntolle que tal se atopa ela, despois de saber que Afonso se quitou a vida. Non chora, é posible que xa non lle queden máis bágoas despois dun día como o de hoxe. Di que non entende como puido chegar a facer iso, a gravar esas cousas, pero que por fin comprende o poema, ou polo menos iso pensa. “Lego la nada a nadie”, “Borraré la acumulación del pasado” escribiu. Quería borralo todo.

Quedamos os dous calados. Unha señora en cadeira de rodas mira cara nos, sen saber moi ben que pensar. Pero como é un sábado noite, pronto se esquece de nos, xa que comezan a chegar ao hospital os primeiros comas etílicos da xornada, acompañados de vítimas de pelexas e algún accidente de tráfico. Non resulta moi agradable. Eva pasa a man polo meu cabelo e sorrí, allea ao noso arredor. Eu volvo preguntar, como chegou o pen drive ao Tirita? A saber, responde ela, hai cousas que non somos quen de coñecer. Estou de acordo con ela, non podemos ler o pasado. Non sabemos como a banda soubo que el tiña algo para implícalos. Tampouco sabemos por que o mataron. Quizais tentou vender a derradeira vontade do seu amigo ou alguén dou o sopro sobre un pen drive que podía inculpalos. Son cuestións sen resposta, polo menos a día de hoxe.

O inspector Vilar aparece pola porta de urxencias, case como a primeira vez que o vin, co bigote finiño, a nariz vermella e o seu traxe gris impecable. Aínda que hoxe parece que ten un bo día, está a sorrir. Cando se achega dinos que ten que darnos as grazas, que levaba tanto tempo detrás de ese home, que non pensaba que fora a collelo xa. Dígolle que as veces ata os detectives amateur poden ter sorte. El bótame o brazo polas costas e sorrí. Xa todo rematou.

Ao cabo dun intre unha enfermeira maior entra na sala de espera, mira ao seu arredor e deixa no aire unha pregunta. Esta vez escóitoa con claridade.

-Quen é Casimiro García?