12

É certo, o inspector non ten moi bo humor. Parece que non lle presta facer visitas a domicilio ou outra cousa da non estou seguro. Cando abro a porta mira cara á miña cella, fai un xesto de contrariedade e pregunta:

-Que pasou?

-Dous homes que me ensinaron unha placa de policía golpeáronme no centro cando estaba a seguir ao tipo dos lentes de sol.

 

Falo tan rápido que case non se me entende. Isto tampouco é moito do seu agrado e comeza cunha perorata sobre as identificacións de policías, seguir a sospeitosos sen ter unha capacitación profesional, etc. Finalmente pregunta se vou a poñer unha denuncia e se teño un parte de lesións. Respóndolle que si, e entón da a volta e comeza a camiñar polo corredor sen agardarme. Vou detrás del, coma un cadelo, sen saber moi ben a onde nos diriximos.

O inspector agárdame da rúa, diante dun citröen xantia bastante escarallado, imaxino que polo mal uso. Dime que suba e arranca. O interior do coche tampouco é o lugar máis fermoso do mundo. Pódense ver marcas de queimaduras por toda a tapicería, cinza nas alfombras, restos de papel, botellas de auga, panos dos mocos, recibos da O.R.A. e o cinceiro máis repleto de cabichas que vin na vida. Vai afeitado, ten o traxe impoluto, pero o coche do departamento parece a corte dos porcos da miña avoa. O único que me pregunta mentres vamos de camiño é que pinta tiñan os homes que me asaltaron. Eu descríboos dunha forma aproximada, altos, rapados, con pinta de ir moito ao ximnasio, con traxe... non podo dicir moito máis. En ese punto volve a estar calado. Cando chegamos diríxese a paso rápido ata o seu despacho, esquivando policías de paisano, mesas e arquivadores. Eu non son capaz de seguir o seu ritmo e remato perdido nunhas escaleiras, sen saber se subir ou baixar. Idiosincrasia, maldita sexa. Ao cabo dun anaco aparece a policía do outro día, creo que se chama Marisa, que é quen de guiarme ata o despacho de Vilar.

O inspector espérame diante dun álbum de fotos, fumando un puro, por suposto. Explícame que, pola miña descrición, os meus atacantes poderían ser gardas de seguridade privada, probablemente pertencentes a algunha das compañías que operan na cidade, das cales gardan un arquivo fotográfico cos retratos das persoas que pertencen a elas. Non se emprega moito, pero aí está.

Paso a seguinte hora soportando o cheiro do puro. Vilar, mentres tanto, intenta fuchicar no seu ordenador, utilizando técnicas de probada utilidade, como escribir con dous dedos e cagarse na nai que pariu a windows. Eu vou vendo as fotos sen recoñecer a ningún dos meus agresores, aínda que descubro a máis dun dos meus compañeiros de clase das distintas etapas educativas. Cando acabo parece claro que é unha saída profesional pero os dous tipos non están entre as fotos.

Vilar está a mirarme. Garda os seus pensamentos para si, ata que ao final solta unha pregunta que tiña na cabeza. Non che dixeron nada antes de pegarte? É entón cando lembro que, antes de darme a puñada na boca do estómago, falaron dun tal señor Couto.

-Si, un dos homes díxome que deixara tranquilo ao señor Couto, que debe de ser o señor maior das gafas escuras.

Vilar queda en silencio, outra vez, non sei se é por que xa esqueceu que sigo na estancia ou por que lle fixen lembrarse de algo. De súpeto afrouxa a gravata, quita o primeiro botón da camisa, volve acender o puro, que descansaba apagado no cinceiro, mírame aos ollos e dime:

-A ese tal señor Couto o levo buscando dende que son inspector e, como ve, non son unha persoa moi nova.