25

Non son quen de saber que é o que lle atrae de min. A miña falta de beleza, a frecuencia dos meus desmaios, a miña verborrea atropelada, a saber. Quizais ve algo, algo que os outros non son capaces de albiscar, como se estivera agochado no meu interior. Impórtame ben pouco, penso mentres a luz dos cirios ilumina o nosos corpos.

Durante un bo anaco deixo de pensar, adícome soamente a sentir, así que cando rematamos, non sei moi ben o que ocorreu. Ela pon unha das miñas camisas de cadros e prende un cigarro, mentres as candeas proxectan a súa sombra sobre a parede baleira. Quedo mirando para ela, seguramente con cara de paifoco. Sorrí, da unha calada ao pito, e volve ao sofá para quedar abrazada a min, calada, sen saber que dicir ou, ao mellor, sen querer dicir nada.

Pouco a pouco parece que vou espertando do cadro patolóxico de idiotez, e pregúntolle que imos facer, pero ela non ten ganas de contestar e recibo un bico que sela o meu silencio. Pouco a pouco vamos quedando durmidos

Esperto polos miañados da gata, que segue pechada na súa caixa. Boto algo de comida no seu prato e libéroa. Eva segue durmida, facendo uns sons bastante graciosos. Vou a cociña e preparo o café, mentres a luz da maña vai penetrando pola ventá do salón. Esperta cando a cafeteira asubía, da os bos días e pregunta onde pode coller unha toalla. Soluciono o seu problema recollendo unha do triqui-triqui que hai no patio de luces e agardo a que acabe de ducharse para almorzar. Non estou moi cómodo, quizais o cheiro do tabaco, a gata histérica mirando dende o alto do armario, unha muller duchándose no meu cuarto de baño, a saber... almorzamos mentres falamos do caso, das achegas do seu amigo informático, que lle mandou un mail que está a ler no móbil. Di que cree que hai algo, os arquivos teñen un tamaño maior do esperado, máis ou menos o dobre, pero aínda non atopou a forma de sacar a luz o que esconde. Dos planos dos edificios non saca nada en claro, aínda que seguirá investigando.

Rematamos o almorzo (non é que houbera moito, a miña despensa é moi triste) e ambos volvemos quedar calados, non queremos falar moito do de onte a noite. Finalmente, farto do silencio, pregúntolle que ten pensado facer hoxe. Respóndeme que quedar aquí, se non me importa. Doulle un bico, a traizón, e responde con outra das súas caras, cun aceno de tenrura que me deixa indefenso. Darémoslle unhas voltas ao caso, a ver se somos quen de atopar algo.

Pasamos a maña diante do ordenador, buscando cousas. Ningún quere saír a rúa despois do meu intento de atropelo, así que a mellor solución é quedar diante do portátil, comparando informacións, das que, como non, non sacamos nada. Cando chega a hora da comida, marco no teléfono o número do kebab do barrio con servizo a domicilio, non hai nada que me guste máis. Trala comida estamos tan fartos de non atopar nada que quedamos vendo unha película, que non acabamos por que, tras tantos meses sen... de seca, o meu corpo quere un pouco máis.

Unha hora máis tarde o teléfono de Eva emite un ruído. Cando o vai revisar di que é un mail do seu amigo informático, que atopou algo. Parece que comparou un plano dun dos edificios que estaban no pen con outro plano que atopou en internet do mesmo edificio. Pois resulta que os planos non son iguais, que o que temos nos agocha varios cuartos no soto, que non aparecen no de internet. Quedámonos mirando o un para o outro, sen saber moi ben que facer, ata que ela toma a iniciativa.

-Temos que saber que se esconde neses cuartos.