10

Durante uns instantes permanezo quedo, intentando decidir entre seguir ao home maior ou marchar a casa. Pero acerqueime ao centro para descubrir algo, calquera cousa, e isto entra dentro desa categoría. Xusto cando aparece o meu bus decido ir tralo personaxe, que cada vez me lembra máis a un malvado de novela negra.

Hoxe leva un gabán escuro, un tres cuartos escuro de amplas solapas, o que resulta moi conveniente á hora de seguilo, xa que destaca. Camiña paseniño, respectando os semáforos e, de cando en vez, mira cara algún escaparate de tendas de roupa de home. Debe de ser un tipo presumido, algo do que eu non podo alardear, vou vestido cuns pantalóns de pinzas, unhas zapatillas de correr (que aínda non utilicei para iso) e unha camisa branca con liñas azuis que me regalou a miña nai polo nadal. Non, non son un exemplo para os gurús da moda. De súpeto para e saca o móbil, xusto despois de observar o último escaparate. Eu agóchome tras unha das poucas cabinas de teléfonos que aínda quedan e agardo a que remate. Ao cabo dun minuto garda o telefono no peto do gabán e se dirixe a unha cafetaría, onde senta na terraza, por moito que hoxe o vento non de tregua.

Agardo cuberto por unha laranxeira esfameada, a uns dez metros de onde se atopa o home. Estou entre dous sentimentos, o de ridículo, por seguir a un home coma se me crese un detective privado e o de vergoña allea, por que o tipo pediu un combinado en copa, de cor rosa, que destaca entre os cafés e as cervexas das outras mesas. Parece que a el lle importan un carallo as miradas furtivas dos viandantes cando pasan ao seu carón. Mentres, eu comezo a coller frío e empezo a pensar en sentar nun bar que se atopa xusto en fronte.

Non aguanto máis e acabo entrando no bar, un local lúgubre cun camareiro (e seguramente propietario) con pouco aprecio pola súa hixiene corporal. Pido un café con leite e apóstome tralas cortinas fucsias que case non deixan ver a rúa. O home segue alí, sentado, disfrutando do seu cóctel rosa, alleo ao tráfico, á xente, ás miñas miradas furtivas dende a ventá de este bar, que cheira a graxa e a desinfectante industrial para baños. Por riba, o café está noxento.

Non pasan máis de dez minutos cando dous homes entran no bar. Altos, con pinta de ir moito ao ximnasio, rapados, e con traxe negro sen gravata. Botan unha visual ao seu redor, tres homes xogando ás cartas, un borracho na barra pedindo outra copa e eu. Achéganse con cara de que vou ter problemas. Un saca do peto da súa chaqueta unha placa de policía que case non teño tempo de ver.

 
-Policía, pode acompañarnos, por favor?

Contesto que si, pero que antes teño que pagar o café. Deixo un euro con dez céntimos na barra (tiven tempo de mirar os prezos mentres estaba asexando) e os acompaño ata fóra. Unha vez na rúa, un se pon do meu lado esquerdo e o outro toma posición pola miña dereita. Lévanme case a empurróns ata unha calexa a trinta metros do bar onde estaba. Podo ver de esguello como o home dos lentes de sol sorrí e levántase do seu asento na terraza, deixando mediado o seu combinado rosa. Mal asunto.

Unha vez na calexa un dos homes queda na entrada e o outro condúceme ata detrás dun contedor de lixo. Alí, indefenso, dime ao oído “Non deberías de incomodar ao señor Couto” e, cando remata a frase, golpéame con forza na boca do estómago, para deixar a miña cara á altura do seu puño, que acaba impactando contra o meu ollo esquerdo. O home do traxe cuspe enriba de min e quedo tirado no chan, cheirando os mexados dos cans.