27

Estou a nada de chamar a Vilar, cando Eva aparece pola porta, mostrando outra das facetas da súa cara en forma de xesto de alivio. Senta a miña beira e pide unha empanadilla e unha auga. Chíscame un ollo e dime o motivo polo que chegou tarde, un accidente no túnel do porto, que a tivo atoada media hora. Despois vin as túas chamadas perdidas, non te tiñas que poñer nervioso, di cun sorriso burlón. Suspiro, acougado, e deixo que comece coa empanadilla quentiña que lle acaban de servir.

Pagamos as consumicións e marchamos do bar, intercambiando a gorra co chapeu e a bufanda coas gafas sen cristal. Parecemos un pouco idiotas, por que non vai tempo de estar moi abrigados, pero non chamamos moito a atención. Semellamos outra parella máis no movemento do sábado noite, xente que enche os bares, que sae do cine ou que chega tarde a un concerto. Poñémonos a camiñar, o inmoble está preto, só temos que subir unha costa e estaremos alí.

A rúa está deserta, fica algo apartada das zonas de marcha e de calquera restaurante. A porta está pechada (aínda mantén a cinta policial) e as ventás están tapiadas con ladrillos. Dígolle a Eva que xa está, que volvamos para casa, que como imos a entrar. A resposta dela é sacar do seu bolso unha panca pequena, seguramente incluída no equipamento do seu coche. Ofrécema e cólloa, claro, aínda que non sei moi ben que facer con ela. Finalmente meto o extremo nun dos ocos da madeira e empurro, con toda a forza que teño, que non é moita. Acabo por escachar unha das marxes grazas a que Eva tamén fixo un esforzo. Meto a man e agarro o tirador da pechadura, que fai que a porta se abra, deixando ver un espacio escuro no que non entraría nin morto.

Eva leva unha lanterna (seguramente sacada do mesmo sitio que a panca) e, case contra a miña vontade, entramos no edificio. É entón cando decido mandarlle unha mensaxe a Vilar, vía sms. Ela mira para min, sorprendida. Di que estamos a entrar ilegalmente nunha casa, como imos chamar a policía confesando un delito? Estás parvo? Pecho a porta e quedo calado, un pouco avergoñado. Aínda que sei que ese era o plan. A quen vamos avisar se nos pasa algo? Quen vai saber que andamos aquí? Di que xa pensou niso, que non me preocupe, que está todo baixo control.

Máis calmo (aínda que non me dixo cal é o seu plan) miro ao meu arredor, seguindo a luz da lanterna. Hai unhas escaleiras de madeira, practicamente podres, que soben ao primeiro andar e un corredor, cos contadores da luz a un lado. Ao fondo albíscase unha porta. Dirixímonos aí, xa que supoñemos que é a baixada ao soto. A porta está aberta e detrás hai outras escaleiras, esta vez de pedra, que baixan.

Os chanzos son estreitos e húmidos, é fácil caer se non utilizas a varanda que está pegada á parede. Non hai un interruptor da luz, así que seguimos a guiarnos coa lanterna. As escaleiras acaban nunha habitación pequena, na que se amontoan un montón de ferros oxidados, bicicletas antigas sen rodas, mobles vellos e varias alfombras enroladas. Eva téndeme o foco, saca o seu móbil para ver o plano do edificio e dime que os cuartos que buscamos están na parede sen portas que temos en fronte. Achegámonos a parede e comezamos a tocala, sen saber moi ben o que estamos a facer. Dou uns golpes e si, soa a oco, pero non atopamos ningunha forma de entrar.

Vamos apalpando a superficie, coma se estiveramos a buscar un mecanismo secreto que abra a parede. Ao fondo do meu lado, toco un tirador metálico, que está fixo no muro. Tiro del e digo, “Ábrete, Sésamo”.