4

Aínda non me decido a abrir. Quedo diante da porta, coma un parvo, inspirando, expirando, inspirando, expirando. Tras uns segundos deixo que a miña man faga ceder o ferrollo. Permanecemos un anaco mirándonos sen dicir nada, ata que el comeza a falar.

-Grazas por atenderme, señor García.

-Quen é vostede?- O home torce o xesto da súa cara.

-O meu nome non é importante, estou aquí polo problema que tivo vostede hoxe a tarde, cando ese home morreu nas súas mans.

-Home, creo que o seu nome si pode ser importante, e do suceso da tarde xa ten toda a información a policía. A ver, que é o que quere exactamente?

-Saber se o defunto díxolle ou doulle algo. É de suma importancia...

-Non lle vou a dicir ren ata que non me diga o seu nome, de feito vou chamar a policía agora mesmo.


Meto a man no peto para sacar o meu teléfono, pero as cousas desenvólvense dun xeito que non tiña previsto. O home marcha a paso rápido e eu intento seguilo, cando un ruído comeza ás miñas costas. Dou a volta e podo ver como a tixola que puxen para fritir os rolos de primavera bota unhas lapas que ameazan con botar a perder a miña forma de vida actual. Corro ata a cociña e tento lembrar o que me dixeron nun deses cursos que fixen de prevención de riscos. Aos incendios de líquidos, que se lles bota? As lapas están a punto de prender o extractor de fumes cando recordo que hai que deixalo sen osíxeno. Collo unha das tapas de pota que se acumulan nos estantes e cubro a tixola, non sen dar antes un montón de ridículos saltiños e poñendo todo tipo de caras. Apágase, pero no piso queda unha nube de fume, escuro e seguramente tóxico, que comeza a encher o corredor, por que a porta segue aberta. Quedo, outra vez, con cara de pampo diante do desastre. Acordo e vou pechar a porta, abro unha das ventás, vou cara á cociña a tirar o aceite e volvo tentar facer os rolos dunha vez.

Sento para ver a televisión co meu triste prato de fideos e os rolos. Poño unha serie de policías e déixome ir. Cando acabo volvo a servirme outro vaso do licor de melocotón para intentar deixar durmir o día de hoxe. Pero a cabeza ten os seus ritmos, traballa cando lle peta. Intrígame saber que levaba o morto para que un tipo quera vir a miña casa a preguntar e, entón, xorde a imaxe da papeleira onde estaba a navalla. E se, por casualidade, o morto deixara alí o que fose? Un cheque, cartos, unha nota, unha bolsiña con diamantes como a que acaba de saír na serie de televisión. Collo unha chaqueta e saio a fóra, sen saber moi ben que estou a facer. Vou pola rúa mirando cara atrás cada dous minutos, por se o home das lentes de sol está ás miñas costas. Á décima vez convénzome de que non hai ninguén detrás. Chego á costa e volvo a ver o regueiro de sangue, a fochanca e a papeleira. Non hai practicamente ninguén na rúa, así que perdo a vergoña que puidera ter por se alguén me pilla baleirando unha papeleira. Meto a man polo burato e comezo a sacar papeis de propaganda, cabichas de cigarros e algunha bolsa desas que se utilizan para recoller a caca dos cans. Cando xa teño un bo montón de lixo a miña beira doume conta de que non podo meter máis o brazo e sei que aínda quedan cousas ao fondo. Reviso a papeleira e vexo que hai unha tapa metálica que cobre o fondo. Tento quitala, pero non teño moita forza, a actividade física máis importante que fago é cargar coas bolsas da compra. Ao final arréolle unha patada ao bordo e cae todo ao chan. Bingo, un pequeno pen drive de cor amarelo cae sobre a folla dun centro de dermoestética.