14

Abro a porta, con timidez, e Eva mira cara ó meu ollo, que ten o color propio dun filete de tenreira pouco feito. Leva as mans á cara e dime que falou co inspector Vilar, que lle comentou o que me pasara. Por iso está aquí, nada máis que para saber como me atopo. Invítoa a entrar, dígolle que teño café, pero aínda conservo as meixelas coloradas. É imposible que poida saber porqué, penso para min mesmo cando lle sirvo o leite na xarriña tan cuca que uso por segunda vez.

Pregúntame como ocorreu, quen foi o que me zurrou, como se eu tivera algo que ver con ela, alguén que lle tocara dentro, cando é ben certo que non me coñece practicamente de nada. Pero quen son eu para non lle deixar ser unha pequena parte de min? Explícolle como foi o asunto, como seguía a un home con lentes escuras que viñera pola miña casa, como dous homes que se fixeron pasar por policías me levaron a unha calexa e me zoscaron. Ela vai poñendo caras, de sorpresa, de incredulidade, de tenrura, toda unha galería completa dos seus rostros. Cando acabo o meu relato xa ten preparada unha batería de preguntas. Pódoo ver na súa cara inquisitiva.


-Quen é ese home das lentes de sol? Por que o seguías?

-Non cho contei a primeira vez que nos vimos pero apareceu despois de que morrera o Tirita.


Teño a dúbida de dicir algo sobre o pen, e volvo decidir non llo contar, non ten por que sabelo. A saber o que pode pensar do que me dixo o inspector Vilar sobre a súa sospeita de que o home pode ser o señor Couto, un misterioso personaxe do hampa da cidade, un home que pode ser perigoso, como demostran os puntos da cella. Ela me mira abraiada e pregúntame directamente que foi o que o tipo dixo cando se achegou a miña porta, aquela noite. Dígolle que quería saber que me comentou o Tirita antes de morrer.


-Algo debían traerse entre mans os dous e imaxino que quería saber se o segredo ía co Tirita ao cemiterio, non sei que outra cousa podería querer del.


Sei perfectamente o que buscaba o señor Couto, pero non quero que comece a investigar a un tipo con eses antecedentes, non quero que poda ocorrerlle nada malo. De súpeto, oímos uns bufidos que veñen dende o chan. Gaia rematou as sobras da lasaña e volveu a darse conta da presencia do cheiro a femia no seu territorio. Volvo a pechala, esta vez no meu cuarto, e case sen recibir rabuñaduras. Regreso á cociña, onde a miña invitada sorrí mentres lía un cigarro. Non quere máis mulleres na casa, é unha rapaza con celos, dime Eva. Non está nada acostumada, por aquí non veñen moitas visitas, é a miña resposta. Quedamos os dous en silencio, outro deses silencios que tanto me avergoñan e na miña cara rebrota o vermello. Ela prende o cigarro e me mira con interese.

-Afonso tiña unha especie de xefe, Anxo Dafonte. Publicáballe algúns dos seus traballos e, ao mellor, pode saber algo de todo isto. Teño unha cita con el, queres acompañarme?


Esa é peor idea que tiveches nunca, penso. Non quero seguir no caso, se é que se lle pode chamar así, non quero que me volvan dar unha puñada no estómago que me deixe sen respiración, non quero ser tan parvo como para arriscarme a morrer, tampouco sei porque tería que facelo, ti non es nada para min. A miña cabeza bule a toda velocidade para atopar unha escusa, hai un bo montón delas, tantas que aínda non sei por que continúo calado. Ela da un último sorbo o seu café, ergue as cellas e fai un aceno, como dicindo que espera unha resposta. Unha resposta que chega en forma de asentimento, baixando e subindo a miña estúpida cabeza.