17

Entro na miña casa e, como supuña, está feita un asco, a gata decidiu que tantas invasións tiñan que ter unha resposta. O sofá ten marcas das súas unllas (se ve que hoxe non quixo utilizar o seu rascador) e un rolo de papel hixiénico está distribuído por parte da cociña e o salón. A gata mírame satisfeita, vendo como vou recollendo toda a merda que deixou. Aproveito tamén para poñer un pouco de orden.

Despois dun bo anaco recollendo papel hixiénico (do que parece que non vou moi sobrado, teño que ir comprar) decido botar un tempo diante do portátil, hai que traballar un pouco para gañar algúns cartos que me permitan manter a comida desa gata. Así que comezo a escribir o artigo sobre Zanzíbar, facendo fincapé no nacemento de Freddie Mercury, algo da anexión con Tanzania e o seu pasado persa. Acabo en dúas horas e o mando por mail.

Decátome da hora e decido ir ao supermercado, sobre todo polo tema do papel, e decido comprar tamén algo precociñado para cear. Poño unha chaqueta, collo as chaves e deixo o teléfono, non creo que ninguén me vaia a chamar. Así que saio á rúa disposto a volver rápido a casa, por medo a que Gaia decida volver a ter outro ataque de destrución. Chego ao súper cando está a piques de pechar e teño que suplicar para que me deixen entrar. Vou correndo ata a zona de produtos do fogar, collo o papel de marca branca e paro un minuto en precociñados, onde me fago cunha pizza tex-mex, con salsa especial. De camiño a caixa collo unha lata de piña, para darlle un toque a pizza. Consigo saír sen ser o derradeiro cliente do día.

Vou camiñando tranquilo para casa, tralas presas dantes. Por unhas horas non pensei en nada do asunto e mira, estou mellor. Nin nervioso, nin nada, rematei o traballo e poderei concentrarme en preparar a pizza no forno, para comela vendo a televisión, boten a merda que boten. Cando dobro a esquina da rúa na que vivo as cousas se torcen, outra vez, como se fora unha repetición infinita de problemas que nunca rematan. Parece que son o chiste macabro dun guionista trampulleiro nunha serie de detectives.

Agardándome diante da miña porta hai dous tipos rapados, de traxe, que se parecen moito aos falsos policías que me deron uns lapotes o outro día. Miro cara eles e eles o fan na miña dirección. Tiro as bolsas e corro, corro como nunca o fago. Non miro atrás pero sei que me perseguen. Esta vez teño un par de vantaxes sobre eles, unha é que coñezo o barrio e a outra que sei o que me agarda se me collen, o cal fai que as miñas pernas teñan un plus de velocidade. Non sei a onde dirixirme así que o que fago e tentar despistalos polas corredoiras que van pola parte de atrás da miña rúa. Dobro a esquina sabendo que na próxima calexa hai dúas direccións. Noto pasos detrás, e a miña respiración comeza a entrecortarse, así que sigo correndo ata chegar a un cruce onde decido non coller o camiño da dereita (que leva a unha rúa con bastante iluminación e máis xente) e desviarme á esquerda onde a calexa se divide en tres. Non sei se é unha xogada intelixente, pero sei que hai un edificio abandonado, cun muro baixo que son quen de saltar. Iso é o que fago.

Agardo agochado trala porta medio arrincada do edificio. Escoito voces preto e decido permanecer quedo como un gato diante dos faros dun coche. Entón penso que unha chamada co teléfono móbil sería a solución, pero lembro que está enriba da mesa do salón, nunca o teño cando o preciso. Só queda esperar que non me atopen, mentres o meu corazón latexa tentando saír fóra do peito.