22

Mira ti! Algo que vincula directamente ao señor Couto co señor Dafonte. Antes de que poida asumir algunha teoría disparatada oio como a auga ferve a cachón, así que boto un chorro de aceite e os espaguetes. E que poden ter que ver estes dous? Un empresario e un home do mundo criminal da cidade ao que vin saír dun dos edificios da inmobiliaria do outro. Pouco hai que sacar, salvo que a relación ten visos de existir. Din nas series de policías que non existen as casualidades e, por unha vez, pode ser que teñan razón.

Cando probo os espaguetes están sen sal, como non podía ser doutra forma. Son un cociñeiro pésimo, incapaz incluso de lembrar que hai que botar sal ás comidas, consumo demasiados produtos precociñados. Déixome de lerias e bótolles medio bote de tomate fritido e unha lata de atún para acabar comendo diante do televisor, outra vez coas noticias, coas mesmas noticias de corrupción, crise e empresas afundidas. Acabo por apagar o televisor e deixo o prato no mesado da cociña, onde vai esperar a súa quenda para ser lavado, algo que ocorrerá nalgún momento, non agora, por que a sesta vai gañando a batalla.

Esperto ás catro tras un soño revolto e de carácter sexual, que tivo coma protagonista a unha mistura entre a caixeira do súper e Eva. Misterios da mente humana, dígome ao despertar, mentres vou esquecendo tódolos detalles. Retorno ao portátil onde me agarda un pouco máis de busca. Esta vez o intento co señor Couto, pero parece un pouco ridículo intentar atopar algo unicamente cun apelido. Só saen persoeiros de distintos ámbitos pero ningún cun currículo criminal, polo menos en aparencia. Soamente faltaría que isto mesmo non o tivese feito o inspector Vilar (ou, máis seguramente, algún dos seus subordinados). E se buscase aos matóns? Non, aquí nin sequera teño un nome, só a imaxe dentro da miña cabeza. O de sempre, unha calexa sen saída.

De súpeto soa a musiquiña do teléfono móbil, miro a pantalla para ver que o número non está na axenda. Descolgo co medo de se alguén preguntara “Casimiro García?”.

-Casimiro, son Eva. Estiven a falar co meu amigo informático e non está por aquí, ten un congreso nas
 Maldivas. Mandeille as fotos e cando saiba algo chamará. Ti atopaches algo?

-Si, pero como é que tes o meu número?

-Son xornalista, lembras? Só tiven que buscar un pouco na rede e ao final sempre atopas algo.

Explícolle que o edificio case en ruínas do que saíu o suposto señor Couto é propiedade de Anxo Dafonte. Ela queda abraiada (sinto non poder ver a expresión da súa cara) e dime que investigará un pouco. Colga e eu quedo como estaba, atordado e sen saber que facer.

Sento no sofá, parece que o que resta de día vai ser tranquilo. A gata achégase a por uns agarimos que non tardo en darlle. Prendo o televisor e volvo a quedar teso, indiferente aos distintos programas que vou cambiando, deixando que o meu hipotético cerebro reptiliano escolla a canle máis apropiada para deixarme levar. O tedio vaise apoderando pouco a pouco de min e non podo facer nada para defenderme. Non me apetece pensar no caso e iso tampouco son quen de logralo. Decido saír a rúa, a ver se me despexo. Collo unha chaqueta, poño unhas zapatillas de deporte e xa teño o meu uniforme habitual. Non sei, inconscientemente quero que suceda algo cando atravese o albor da porta, por moito que saiba que o máis probable é que se trate de algo non moi bo, coma un disparo ou unha navallada. Parece que esta é a calma que precede a unha tormenta, unha que semella estar a piques de chegar.