23

O sol aínda non caeu e as nubes que hai non parecen ser as que vaian traer a tormenta. Vou ao meu aire, sen ter un destino prefixado. As rúas comezan a baleirarse de nais e meniños e comezan a xurdir, entre as sombras, os habitantes máis nocturnos da cidade, algúns sacando provisións (en forma de viño de cartón) dos supermercados. Pode que sexa fin de semana, pero non o teño nada claro, hai varios días que perdín a conta. Creo que pode ser venres, pero pasaron tantas cousas que teño a impresión de que case pasou un mes dende que recollín ao Tirita. Sen me dar conta estou achegándome ao centro, como se quixera repetir os lapotes xa levados.

Lembro onde están os edificios e, como se fora parvo, vou cara eles, atraido polos cantos de serea do perigo. Cando chego ao primeiro, podo ver unhas bandas plásticas da policía nacional no portal. Parece que Vilar adiantouse e xa veu a investigar a única pista que ten sobre o seu Moriarty particular. Non debeu atopar nada, imaxino que me tería dito algo, máis que nada para tranquilizarme. Así que desfago o camiño e volvo cara ó meu fogar.

Atraveso os parques cheos de adolescentes con botellas de plástico cargadas dunha mistura de alcol barato e refrescos varios. Está é a forma máis barata de saír pola noite, mamándose a gusto gastando o billete de dez euros que che deron os teus pais, compartindo gastos cos teus amigos para poder acabar pedindo unhas cervexas no último garito que peche. A única pega é que polo menos a metade non teñen ningunha consideración e deixan o parque como o cortello do que saíron, como se recoller borracho os desperdicios nocturnos fora unha das probas mitolóxicas de Hércules. En fin, eu tamén fixen cousas das que non me sinto moi orgulloso.

Estou a poucos metros da miña casa cando vexo un coche negro mentres estou a cruzar un paso de cebra. Non reparo moito nel, ata que oio un grito que proven do seu lado. Cando miro vexo como o coche acaba de tirar a un ciclista e diríxese cara a min a unha velocidade axeitada como para que decore con escaso gusto o pavimento da cidade. Apártome como podo e caio sobre unha señora de mediana idade que pasea un cadelo ben feo. Todo parece suceder a cámara lenta, vexo (mentres vou esmagando á señora do cadelo) a cara de anoxo do copiloto, que parece indicar ao condutor que errou no seu intento de atropelo. A señora, o cadelo, a correa e máis eu vémonos atrapados no chan, cando o coche negro detense diante. Durante un momento parece que vai dar marcha atrás, un momento que semella eterno. O can segue a ladrar, a señora non da feito e eu consigo poñerme de xeonllos (sentindo nese instante como a cotra da ferida escacha). Este intre eterno serve para que memorice a matrícula do automóbil, que remata arrincando e saíndo da escena pola seguinte curva. O cadelo, demasiado excitado, acaba por trabar a miña man esquerda. Outra vez estou a sangrar.

Tardamos (o cadelo, a señora e máis eu) un anaco en volver a normalidade. Achéganse algúns veciños a interesarse pola nosa saúde. A señora pídeme perdón pola trabada do can e eu descúlpome por ter caido enriba dela. Tras uns minutos chega unha patrulla da garda urbana, que fai un atestado de todo, incluíndo o número de matrícula do coche, que moito me temo terá unha denuncia de roubo. Dígolles aos municipais que isto pode estar relacionado cun caso que leva o inspector Vilar. Din que lle farán chegar o informe. Vou para casa pensado que esquivei o primeiro raio da tormenta, unha tormenta que acabou por estoupar.