3

Mentres vou camiñando decido parar nun supermercado para mercar algo de cear, con todo o tempo que pasou son case as oito e media, a hora do peche para moitos dos establecementos. Elixo un que está preto da miña casa e vou a procura de rolos de primavera conxelados e un deses paquetes de fideos instantáneos que sempre me sacan dun apuro. Odio cociñar, posúo un padal pouco esixente e confórmome con calquera cousa que se faga rápido. Teño localizados perfectamente os rolos na sección de conxelados e sei que os fideos se atopan no lugar da pasta e os arroces. Cando vou a coller un bote de salsa de tomate para acompañar todo isto (non soporto a salsa agridoce) paso preto da sección de licores. Paro diante e, de súpeto, adoezo por unha botella de licor de melocotón, a bebida de anos máis mozos. Bótome cara atrás, para facer unha comparativa das botellas, e choco cun home maior, con lentes de sol, traxe e gravata que está tras de min. O home descúlpase de forma educada e eu respóndolle que a culpa é miña. Collo a botella e vou á caixa, a pagar.

Licor de melocotón, hai anos que non o probo, dende aquelas noites universitarias que tanto boto de menos, cando tiña un grupo de amigos máis ou menos fiel. Agora todos dan voltas arredor do mundo, algúns en Inglaterra, outros en Alemaña, en Madrid, teño un incluso en Malaisia. Creo que hoxe é un bo momento para espertar lembranzas e agochar recordos que non teño intención de gardar. Un home que morre apertándoche a man non é algo que queira ter nesta cachola, demasiado chea de datos inútiles, como quen era Rustichello ou que unha vez existiu unha galiña sen cabeza por un mal corte de machada. Pero son estas cousas coas que gaño a vida.

Abro a porta da casa e aí está Gaia, a miña gata, unha pequena besta de cor negro con pintas brancas, que menea a cola cando me ve chegar, agardando impaciente a ración de croquetas de penso seco. Prendo o televisor e vou ao simulacro de cociña que ten este antigo almacén, agora frío fogar. Unha neveira pequena, cun ridículo conxelador, unha cociña con dous queimadores de butano e un microondas dos anos oitenta, regalo da miña nai, sempre a piques de provocar un curtocircuíto. Gaia crúzase entre as miñas pernas, pedindo unha ración de comida. Non estou pola labor e acabo na cadeira de brazos, diante do televisor, xusto cando comentan o asasinato dun home preto dun ambulatorio. Tiven sorte e fuxín antes de que todos eses periodistas que se apostan tralo cordón policial comezaran a facerme preguntas que seguro que non era quen de contestar. O meu estómago roxe, decatándose de que é a hora de facela cea. Gaia segue tras de min, con eses ruídos que emite cando ten fame. Ao final teño algo de compaixón e deixo unha ración no seu prato.

Poño a quentar un pouco de aceite para os rolos de primavera, boto un vaso de licor de melocotón e comezo a abrir o plástico dos fideos instantáneos cando soa o timbre da porta. Non agardo a ninguén a estas horas, non sei quen pode ser. Miro polo burato de asexar e podo ver, nunha perspectiva curiosa, ao home maior co que me tropecei no supermercado, detrás dos seus lentes de sol, agardando cun sorriso trala porta. Que está a facer este home aquí? Non sei o que pode querer de min, así que non me decido a abrir cando el, en lugar volver a utilizar o timbre, peta na porta, con forza. Doume a volta e espero, sabendo que é moi posible que saiba que me atopo dentro.

-Casimiro García, sei que está vostede dentro! Abra, por favor, é un asunto urxente!