2

O home louro non tarda nin dous minutos en deixar de apertar con forza a miña man. Pouco a pouco o seu corpo vai deixando que a vida vaia fuxindo a medida que o sangue segue saíndo pola ferida do peito. Finalmente a man perde vigor e eu miro cara á faciana do doutor que fai un aceno de negación bastante indicativo. O celador vai ata a pequena oficina de información e chama á policía.

Estou a tremer coma se acabara de ver a un vampiro chuchando sangue da gorxa da miña gata. O médico pasa o brazo polo meu lombo e di que o sente. Eu respóndolle que non coñecía de nada ao falecido, que o acabo de atopar na porta do ambulatorio. Quedamos os dous en medio dun silencio incómodo e chega o celador que me di que a policía aconsella que esperemos aquí os tres. Genghis Khan terá que agardar un pouco de tempo máis.

Reparo en que teño a camisa manchada de sangue e algo me di que é unha mancha ben difícil de quitar. Terei que botala ao lixo con toda probabilidade. Isto é o último que penso antes de caer redondo no chan do ambulatorio. Cando esperto estou rodeado de policías, que polo visto teñen a comisaría ben pretiño de aquí. O médico explícame que sufrín un esvaecemento, seguramente pola tensión ou pola sangue, pero que non me preocupe. Non lle presto moita atención, non me acabo de atopar moi ben. Un policía vestido de paisano achégase a min e saúda.

-Boas, son o inspector Vilar.
-Boas, eu chámome Casimiro García.

O inspector Vilar é home relativamente maior para ser policía. Ten un bigote finiño baixo un nariz vermello bastante grande. Gasta un cabelo escaso e gris e vai ben afeitado. A súa pinta é de ser un deses policías que sempre están encabronados, aínda que a min tenta sorrirme, pero parece que está a facer un esforzo. Ao final comeza a interrogarme sobre as circunstancias previas e posteriores do meu encontro co morto. Explícolle que saía da consulta, despois de sacar o tapón de cera do oído, e alí estaba. Vale, responde, non hai problema, deixe os seus datos a ese axente de aí e pode liscar. É posible que o chamemos por se temos algunha dúbida. De súpeto repara na miña camisa manchada de sangue e pregunta ao celador se teñen algo para deixarme, por que precisan a camisa, por aquelo das probas. Ao cabo dun intre o celador aparece cunha camiseta con logotipo do Sergas. Quito a camisa e poño a camiseta, que me ven grande. Deixo os meus datos, dou as grazas, en xeral, e marcho.

Ao saír podo seguir o regueiro de sangue que deixou o home morto que descansa na padiola. É unha liña escura que atopou o oco das baldosas da beirarrúa e baixa pola costa, ata unha fochanca na que desaparece. Despois podo ver pingas entre as baldosas, como se foran migallas de pan que marcaran o camiño ata a casa. Rematan nun pequeno charco avermellado, que é onde coido que o acoitelaron. Quedo de pé mirando cara ó charco como se seguira na consulta do médico, aparvado, sen escoitar o meu nome. A poucos metros hai unha navalla pechada, ao lado dunha papeleira. Imaxino que é a arma do crime e volvo subir correndo ata o ambulatorio. Un axente acode cando me ve correndo e eu intento facerme entender, aínda que as palabras non son quen de saír da miña gorxa. O policía consegue comprenderme, achégase a navalla e a recolle cun pano que garda no peto do pantalón. Dáme as grazas, e fai xestos a uns homes con batas brancas que acaban de deixar un coche patrulla. Deben de ser os da división científica. Eu decido marchar sen facer ruído, escollendo a dirección que vai cara á miña casa.