13

Así que o señor Couto é un home relevante, vaia. Vilar segue contándome a súa historia con el, se é que se lle pode chamar de esta forma. Algo despois de conseguir a praza de inspector, comezou a escoitar ese nome relacionado con asasinatos, roubos e negocios de drogas, pero ninguén sabía quen era, a que se adicaba. Simplemente aparecía, coma un comentario á marxe nun libro. Moitas veces a súa aparición significaba que o caso non chegaba a resolverse. Desaparecían probas, as testemuñas non falaban, ocorrían estraños accidentes... Iso deixaba a Vilar coas mans atadas.

-Esta é a primeira vez que alguén me da unha descrición física. Imaxino que o fixeches por que non tes nin idea de quen é, e o que che pasou onte é o mínimo que lle pode pasar a un tipo que o siga pola rúa.

O medo volve con forza. Esta vez non me desmaio, pero sento nunha das cadeiras, co suor comezando a ocupar a fronte. Resulta que unha pantasma, unha sombra con fama de facer desaparecer a xente, pode ser que veña a por min, que o de onte soamente foi un aviso. Claro que foi un aviso, penso, se non estaría máis tempo no hospital. Érgome e dígolle ao inspector Vilar que marcho, insinuando que non penso aparecer por aquí.

-Volveremos a vernos, pronto.

Non me gustan as predicións, nin as do tempo, pero creo que pode ter razón. Son unha das poucas pistas que ten sobre un home que lle leva amolando o traballo dende que o nomearon inspector. E iso non me vai saír gratis.

Que fai un choromicas coma min metido nesta lea? Como é posible? Todo por axudar a un tipo a piques de morrer, por ir de bo samaritano, diría a miña nai, que moito ir a misa os domingos pero o de poñer a outra meixela e o de axudar aos febles debe telo ben esquecido. Quería deixalo correr, pero tiven que ir a ver se atopaba algo, dúas veces, e remato metido en problemas e co choio sen facer. Cando esperto dos meus pensamentos estou a abrir o portal da miña casa.

Saco do conxelador unha lasaña precociñada e a meto no microondas. Esta vai ser a miña comida de hoxe. Posiblemente a gata adíquese a comer as sobras cando non mire, por que nese senso ten un lixeiro parecido a Garfield, o gato de debuxos animados. Acendo o portátil e, mentres se quenta a lasaña, vou vendo que podo facer para comezar o artigo de Zanzíbar, a capital do comercio de escravos. Miro na wikipedia e o dato que máis me sorprende é que Freddie Mercury naceu nunha das illas (Zanzíbar é un pequeno arquipélago). Pinggg, a lasaña está lista. Sento diante da televisión, a ver as novas do telexornal, que estou seguro que non me van a animar, por que sempre consiste no mesmo: traxedias, mortes, crise, despedimentos... parece que o mundo vaise polo burato dun pozo negro e ninguén quere botarlle unha man. Acabo a lasaña e comezo a sentir a somnolencia propia de quen durmiu nun hospital cun compañeiro de habitación con bombona de osíxeno e...

Esperto co sorriso na cara, por fin non teño un pesadelo, tan só un soño erótico coa xornalista de onte. Non foi un soño moi especial, pero non estivo mal, polo menos o protagonista era eu. Nin os voitres que saen no documental que me espertou son capaces de impedirme sorrir. Preparo un café, teño que traballar un pouco, Zanzíbar agarda que a descubra. Cando estou a servirme a cunca, chaman á porta. Imaxino que virá alguén que preguntara “es ti Casimiro García?” que xa se tornou en algo natural. Miro polo burato e a miña cara comeza a coller os tons máis vermellos que dan as miñas meixelas. A que chama e Eva, a xornalista.