8

Demasiada xente pregunta por Casimiro García ultimamente. Quedo mirando para a moza tentando sacar algunha conclusión, máis alá de que me gusta a primeira vista. Finalmente, tras un silencio duns tres ou catro segundos (o suficiente para que pense que son parvo) contesto.

-Si, son Casimiro García.- Respondo cun ton no que se pode notar que estou farto de contestar a esa pregunta.

-Eu chámome Eva Pereira e son xornalista, podería facerlle algunhas preguntas, por favor?

-Para que xornal traballas? 

-Son freelance, teño un blog e moitas veces colaboro con axencias. 

-Moi ben, imaxino que queres preguntar sobre o Tirita, queres pasar a tomar un café?

Aínda sorprendido pola miña audacia (hai moito tempo que non invito a unha moza á miña casa) ela responde que si coa cabeza. Abro a porta e cando pasamos podo ver como Gaia comeza a bufar, consciente de que outra femia entrou na súa casa. Tento collela mentres me vou desculpando polo seu comportamento e saio con tres rabuñaduras na man, aínda que, polo menos, a gata acaba pechada dentro do cuarto de baño. Poño unha cafeteira ao lume e ofrézolle asento á miña invitada, que non deixa de espreitar o piso, algo que non me sorprende pola desorde xeral que reina. Hai pelas de pipas nun borralleiro grande, periódicos vellos no sofá e prendas de roupa esparexidas por distintas estancias, incluída a cociña. Aparto algunha desas prendas e fago algún comentario, pouco afortunado, sobre a pouca limpeza do meu fogar. Ela sorrí e contesta que teño que ver a súa casa, algo que non me importaría. A cafeteira asubía e eu sirvo as cuncas, o azucre e o leite, nunha xarriña moi cuca que é a primeira vez que utilizo.

Eu comezo a falar do que sei, do que fixen. Un home a piques de morrer, recólloo e acaba falecendo no ambulatorio dunha coitelada no peito. Coméntolle que o inspector Vilar dixo que era drogodependente e pouco máis. Non digo nada do pen, nin da visita do home dos lentes de sol, non ten demasiado sentido. Ela dime que coñeceu o caso a partires da televisión e interesoulle porque levaba vendo ao Tirita dende a súa infancia, era un dos ionquis do seu barrio e sempre pensou en facer unha reportaxe sobre el, aínda que agora parece que xa é demasiado tarde. Saca un paquete de tabaco de liar e pregunta se pode fumar. Dígolle que si, e baleiro o cinceiro cheo de cascas de pipas

Podo ver agora os seus ollos verdes mentres xoga distraidamente co cigarro acabado de liar. Deixamos de falar, pero creo que os dous temos a impresión de que a conversa non rematou. Ela ten algo máis que preguntar e eu debo saber que contestar. Se non, non seguiría a tomar un café do que apenas queda nada. Mira os meus ollos, da unha calada ao cigarro e dime:

-Hai uns días o meu cuñado Afonso suicidouse. Durante un tempo, cando eran nenos, o Tirita e Afonso foron moi amigos, ata que o tema das drogas os separou. Seguiron a verse, de cando en vez, e Afonso dáballe cartos por facerlle recados, como ir a recollerlle fotocopias ou fotos, ese tipo de cousas. Así que creo que a morte do meu cuñado e a do Tirita poden estar relacionadas. Xa vexo que pouco me podes dicir, pero pensaba que o Tirita puido terche dito algo cando morreu. Aquí che deixo os meus datos, por se te lembras de algo. Grazas por todo.

Cando marcha acendo o ordenador e fago unha procura no buscador, con Afonso e suicidio como palabras. A resposta só deixa máis preguntas. “O artista gráfico Xosé Afonso Meléndez quitouse onte a vida”. Pepe era o nome do pen drive que estaba na papeleira.