24

Consigo chegar a miña casa. A gata está nerviosa con todo o barullo que houbo na rúa, a ambulancia para levar ao ciclista (que parece que non ten lesións de importancia), os coches da policía e as bucinas dos condutores atoados. Vou ao baño e escancio o bote de iodo polas feridas do meu corpo, a trabada do can e máis a rabuñadura do xeonllo. Non estou a ter o mellor día.


Non teño claro se debería chamar ao inspector e contarlle o que acaba de suceder, despois de que me advertira sobre a miña integridade física. Non fai falla, o móbil soa con forza dende o peto do pantalón.

-Estás ben? Chamáronme dende a comisaría dicindo que tentaron atropelarte. Polo que parece, non o conseguiron.
-Estiveron preto, aínda me tremen as mans. Non pode darme un pouco de protección?
-A partir de agora deixarei unha patrulla na zona, de todas formas eu non sairía da casa estes días, non é seguro. Se tes algún problema chama a este número. Adeus.



Quedo un pouco máis tranquilo despois da chamada do inspector. Non creo que vaian a tentar asasinarme esta noite, pero agora o perigo non é ter uns ósos crebados, se non quedar no sitio e ter que ocupar o lugar no nicho que a miña nai me ten reservado. Non é unha visión demasiado alegre, todo o contrario. E penso, con rabia, que aínda non fixen nada da miña vida, lembrando o último verso do poema de Borges que alguén utilizou para que Afonso se despedise, “Lego la nada a nadie”. Iso é o que parece que vou facer, deixar nada a ninguén, tan só encher o oco do ataúde e publicar algunha historia en internet, composta por artigos cortados e pegados doutras páxinas. Mentres estou con estas dúbidas de carácter máis filosófico que outra cousa, chaman ao timbre. Non sei que pode ser, ata que miro a través do burato da porta e vexo a cara de Eva, na escuridade do corredor.


Invítoa a pasar e dime que a chamou Vilar para saber se se atopaba ben. Contoulle o que me sucedera. Pregúntame o que pasou e eu doulle todos os detalles, dende o atropelo do ciclista ata a trabada do can. A gata pronto comeza a bufar, así que esta vez a meto na caixa que utilizo para transportala, a ver se aprende un pouco de urbanidade. Saco a botella de licor de melocotón e poño dous vasos. Non deixo de pensar no bico da última despedida que tivemos, e as feridas doen menos e o estómago comeza a contraerse presa do pánico.


Ela mira cara á botella de licor e me pregunta se non teño outra cousa, algo máis adulto. Eu respóndolle que teño corazón de adolescente e que se non quere teño a billa da auga ou café. Escacha coa risa e serve os dous vasos cunha xenerosa ración do licor, mentres eu me achego ao portátil e busco algo de música, algo lixeiro e, por que non, insinuante. Decídome por algo brasileiro e sae Marisa Monte, que nos vai deixando aletargados, pouco a pouco, mentres os vasos se baleiran a boa velocidade.


Eva prende un pito e despois pregúntame se teño candeas. Non podo evitar rirme, soamente teño dúas candeas negras que me regalou un colega. Quería desexarme mala sorte no último aniversario que celebrei no piso, rodeado dos amigos que marcharon e semella que o seu feitizo tivo efecto. Saco as candeas dun caixón e ela acéndeas co seu chisqueiro. Un intre despois cólleme as mans e sácame a bailar. Eu vou deixándome levar, sentindo as súas mans nas miñas costas, mentres as nosas caras van achegándose pouco a pouco. Non tardamos en bicarnos, e eu non podo evitar pensar en que me atopo no centro do furacán, sabendo que todo ao noso arredor está a derrubarse.