20

-Realmente non son a cuñada de Afonso, fun a súa moza, ben, deixei de selo antes de que morrera. Non cho dixen cando nos coñecemos por que... non sei por que non cho dixen, imaxino que non quería que pensaras que estaba moi implicada, pero despois do de onte...


Cando finaliza recorre outra vez a un dos seus rostros, un de vergoña. A verdade e que me da igual que fora a súa cuñada ou a súa exmoza. Pregúntolle que quere sacar en limpo de todo isto, por que o fai. Ela me explica que cando soubo do suicidio chamou a nai de Afonso. Esta non estaba nada convencida da súa morte, que cando romperan Pepe (a nai chamáballe así) pasárao mal, pero que agora estaba ben, tiña proxectos novos e parecía feliz. Díxolle que a nota non era propia del, que tiña un poema, un de Borges, “O suicida”.


-Non puiden ler a nota, pero busquei o poema en internet. Non foi complicado e quedeime co último verso “Lego la nada a nadie”. É moi raro, unha das súas obsesións como artista era, precisamente, a de ser lembrado, facer algo de mérito antes de morrer. O forense foi concluínte co tema do suicidio, non atopou nada que o fixera sospeitar doutra cousa, pero cando o Tirita morreu...


Claro, cando o Tirita morreu, o suicidio deixou de ser unha certeza para transformarse nunha hipótese pouco atractiva. Aforcar a unha persoa non é unha tarefa complicada se se conta cun par de sicarios fortes. Atas as mans da vítima, deixas o lazo no seu pescozo, fas que suba a un tallo e soamente tes que dar unha patada. A vítima cae, tarda un anaco en morrer e despois cortas as ligaduras das súas mans e liscas. Esta vez incluso se esmeraron en preparar unha nota de suicidio.

Pero que ten que ver o pen drive con todo isto? Só hai unhas fotos e uns planos de edificios vellos. É verdade que vin saír dun deles o señor Couto, pero non sei que pode haber dentro, que segredos gardan. Decido falar as claras e dicirlle o do pincho.


-Eu tampouco fun de todo sincero. Hai unha cousa que atopei cando morreu o Tirita, un pen drive que ten agora a policía. Pero teño unha copia na casa.


Eva marcha do meu carón sen dicir nada, achégase a mesa, colle o seu bolso, o seu tabaco, fala un anaco co dono, paga e volve saír. Eu non me movín e non entendo nada. Pasa ao meu carón e da a volta para dicirme “vamos ou que?”. Imaxino que está ansiosa por saber que había no pen, así que vamos ata a miña casa. Case non son capaz de seguirlle o ritmo por que a ferida do xeonllo dóeme, xa que a cotra vai abrindo a medida que camiño. É un lugar molesto para ter un corte. Cando chegamos a casa a micha volve a bufar, esta vez xa dunha forma ben fera. Saca as unllas e disponse a baterse coa rival que lle arrebatou ao seu dono. Cólloa con mimo e vólvoa a pechar na habitación, onde queda bufando como a gata tola que é. Eu vou acendendo o portátil e miro de esguello a Eva, que comeza a liar outro cigarro. Cando me volvo a dar a volta xa prendeu o pito, coma se fose cousa de bruxería. Dígolle que non se espere algo especial, que son só uns planos de edificios e unhas fotos, que non indican nada. Ela aspira o fume e non responde, coa mirada fixa na pantalla que acaba de indicar que podemos comezar a fozar nas entrañas do meu ordenador, unha máquina que coñeceu tempos mellores. Abro a carpeta que pon Tirita e deixo que sente na cadeira, para que poida ver por si mesma que non hai nada ao que aferrarse. Ela vai pinchando co rato as fotos e os planos, mentres morde o beizo inferior cos seus dentes. E di:


-É se hai algo agochado nas fotos?