18

Sigo agochado vinte minutos, é entón cando me decido a saír. Sen teléfono móbil as opcións para chamar a policía son unha cabina, que están convertidas practicamente nun vestixio do pasado, ir á casa dos meus pais, aos que non quero preocupar ou ir a un bar. Decídome por esta última opción, así que saio pouco a pouco da protección que me brinda este casa chea de ratas (vin polo menos catro de bo tamaño) e acabo por saltar de novo o muro.

O bar ao que me dirixo está a cen metros, seguindo pola calexa mal iluminada, así que boto a correr. Non atravesei nin vinte metros cando tropezo, por mor dunha fochanca non arranxada polo concello, e caio, rachando o pantalón polo xeonllo esquerdo. Mentres estou laiándome pola ferida esquezo completamente que dous matóns están a perseguirme e, cando por fin me ergo, decido ir camiñando ata o bar, ao que chego sen novidade agás polo burato sanguento do pantalón. O dono, un tipo maior de bigote, mírame sorprendido cando pregunto polo teléfono, pero non di nin unha soa palabra, tan só sinala o aparello de cor verde que hai sobre a barra.

A policía que me atende di que teño que agardar, que os axentes chegaran en 10 minutos. Eu coméntolle que quero falar co inspector Vilar, que o que acaba de sucederme interésalle. Non me contesta. Cando colgo vexo que o home que atende a barra non para de mirar para min ao igual que os catro clientes que están agora mesmo no bar, unha parella de mozos e dous homes que apuran unhas cuncas de viño e marchan. Pido un tila e sento nunha mesa, a máis afastada dos cristais.

Aínda non botei a tila na cunca cando dous policías uniformados entran no bar e preguntan, como non podía ser doutra forma:

-Quen é Casimiro García?

Levanto a man e eles achéganse ata a mesa e eu comezo a falar de forma atropelada sobre os dous homes que estaban a esperarme diante da miña casa. Ao final un dos policías, o máis vello, e quen de pararme e conseguen que fale dunha forma pausada. Aínda non rematei a cunca de tila cando chega o inspector Vilar, cunha cara que da a entender o pouco que lle gusta que o saquen do sofá da súa casa. Mentres que os outros dous policías están de pé, el senta ao meu carón e pregúntame directamente que pasou. Volvo a contar, xa dun xeito máis calmado, todo o que sucedeu. Cando remato o inspector vai a barra, pregunta canto é unha tila e paga, mentres me fai un aceno para que me erga e o acompañe.

Deixamos o bar e seguimos ata a miña casa. De camiño atopamos as bolsas, co papel hixiénico, a pizza precociñada e a lata de piña, todo intacto no chan, sen que ninguén se atrevera a collelo. Recollo as cousas e continuamos. O inspector vai un pouco máis adiantado ca min e leva a man preto do cinto, que é onde me da a impresión que está a súa pistola. Ese pensamento faime sentir algo máis que medo. Ao mellor non querían asustarme, ao mellor querían liquidarme como xa fixeron co Tirita (xa non teño ningunha dúbida de que foron eles).

Abro a porta de fóra, a do portal, e vamos ata a miña casa. Vilar pídeme que abra a porta a modo, así que o intento, pero me tremen tanto as mans que tardo máis tempo do preciso. O inspector leva a man o seu lado dereito, saca unha pistola e fai que me aparte a un lado antes de entrar. Gaia vixía como una animal de porcelana dende a mesa da cociña mentres Vilar vai inspeccionando as habitacións, unha a unha. Non hai ninguén. O único que rompe a normalidade é un sobre pechado a un lado da porta, un sobre de papel de embalar cunha única lenda: Casimiro García.