11

Estou a sangrar pola cella coma un porquiño. Acabo por levantarme, sentindo tamén a puñada do estómago. Saco a camisa manchada de sangue e utilízoa para intentar tapar a hemorraxia, con pouca sorte, creo que vou a necesitar uns puntos. Estou a cinco minutos das urxencias do hospital xeral, que é a onde creo que me debera dirixir. Comezo a camiñar aínda aparvado e...

Outra vez no chan, parece que a visión do sangue prodúceme efectos contraproducentes, como o de caer de cu, esvaecido. Cando esperto hai unha señora maior de ollos asustados dándome sopapos para que volva a min e acaba de chegar unha ambulancia. Prodúcese unha pequena discusión cos sanitarios por que eu insisto en ir andando pero, ao final, os enfermeiros deciden meterme dentro e levarme ata o hospital. Pode que volver a desmaiarme non axude demasiado a que me fagan caso.

Un médico que leva demasiadas horas de garda adícase a darme catro puntos na cella, mentres me vai dando unha boa charla das horas que fan traballar agora aos médicos de urxencias. Eu non estou tan atento ao seu discurso como ás puntadas de dor. Sempre fun un caguiñas, un deses nenos que choraban antes de caer ao chan. De adulto non cambiei demasiado, sigo a queixarme da dor e a desmaiarme á menor oportunidade, algo que me da bastante vergoña. O médico decide que debo quedar esta noite en planta, por que parece ser que non é normal desmaiarse dúas veces por ver sangue, pode ser algo máis grave. Así que esta noite vouna pasar aquí so, non creo que deba molestar aos meus pais por algo así.

Estou na habitación en compañía dun vello conectado a unha bombona de osíxeno. Como xa dixen, teño dificultades para durmir, aparte dun soño lixeiro, e os continuos ruídos que fai o pobre señor non me axudan nada. Adícome a xogar co móbil, mirar o teito e pouco máis. Ao cabo de non máis de dúas horas acabo cabeceando, para volver a espertar cando chega a enfermeira da planta para darlle ao meu compañeiro de habitación parte dos innumerables medicamentos que toma (contoumo o seu xenro antes de liscar). Volvo a estar desperto.

Tras unha madrugada sen moito durmir, esperto cedo. O movemento nun hospital comeza arredor das oito e media así que o único que podo facer é agardar a que un médico veña a darme a alta. Almorzo con non demasiadas ganas e agardo ata as once, que é cando o doutor se digna a aparecer e decide que podo marchar a miña casa, que non cre que haxa problemas de tipo neurolóxico derivados do golpe na cabeza. Eu tamén o creo, polo meu ben. Poño a roupa e tento marchar de aquí. Despídome do xenro do meu compañeiro de habitación, que volveu a primeira hora, e marcho. Teño que poñer unha denuncia na comisaría despois de pasar pola miña casa.

A gata anda esfameada e cando chego bótase a min coma se levara un mes sen probar bocado. Bótolle unha ración xenerosa de esa merda de croquetas e doume unha ducha. Decido tamén afeitarme e tirar a camisa ao lixo polas manchas de sangue, a segunda en dous días, na miña vida. Tras todo isto, recollo o parte de lesións que me deron no hospital e, cando estou disposto a marchar, chaman a porta, algo que se transformou nun mal agoiro en pouquiño tempo. Miro polo burato da porta e... sorpresa.

Os pequenos ollos do inspector Vilar atópanse doutro lado do pequeno cristal. Leva un traxe elegante de cor gris, gravata e cara de poucos amigos, mentres insiste en chamar ao timbre, con presa. O que non sei é porque se atopa detrás da porta antes de que eu apareza na súa comisaria. Decido abrir.