9

Fixérame a promesa de non lle volver a dar voltas ao caso do morto, pero vexo que non resulta demasiado sinxelo. Non é só polo interese desta xornalista, tratase máis ben do caso en si, de como vexo como se complica sen poder facer ren. Agora non teño ningunha idea así que, como estou diante do portátil, decido mirar o correo electrónico, que me deixa un novo artigo no que traballar, un sobre Zanzíbar. Xa me porei a facelo, noutro momento.

Neste intre teño curiosidade por Eva, así que busco o seu nome na rede e, ao cabo de dez minutos, son quen de atopar o seu blog. Alterna artigos da cidade con outros sobre moda e viaxes e os posts teñen detalles concretos coma prezos, sitios, etc. Ten un bo número de visitas pero non confío en que poida vivir disto, os poucos anuncios que ten non creo que lle deixen moitos cartos. Entro na parte máis persoal, e aparece o típico: gustos sobre música (Wilco, Ryan Adams, Los planetas), libros (Murakami, Orwell e Mendoza) e cine (é unha fanática dos Coen). Non aparece moito máis sobre que fai, se ten ou non mozo, etc. Xa sei onde vive, teño unha tarxeta co seu correo electrónico, a súa dirección e o seu número de móbil. Teño que controlarme para non chamala por que, aínda que teño ganas, non creo que sexa axeitado.

Podería dicirlle que teño uns arquivos no meu portátil, que me visitou un home maior con lentes de sol, que o inspector Vilar non vai poder sacar nada en claro por que non ten moita idea de informática. Podería dicirlle unha chea de cousas pero vou agardar a ter algo firme que deixe en papel mollado as miñas promesas de non volver a pensar en isto. Volvo revisar as fotos e os planos para, outra vez, non atopar nada. Reviso os nomes das rúas que aparecen e o resultado volve a ser o mesmo. Así que, ao final, réndome como o covarde que son.

Acendo o televisor, vou buscar unhas pipas resesas á despensa e sento a ver unha serie que está a comezar. Pero a cabeza pronto deixa de seguir a trama e volvo a pensar no asunto, ata que descubro algo do que non me dera conta. As rúas son todas de esta cidade e tamén da mesma zona. Collo unha cazadora e saio ao exterior, a ver se dou con algo concreto.

Tardo dez minutos en coller un autobús, tempo escaso se pensamos que a media de frecuencias da compañía que ten o monopolio da xestión é de media hora. Atraveso a cidade para caer preto do centro, lonxe dos arredores que me resultan máis acolledores, por coñecidos. Por que apenas veño ao centro, xa non saio de marcha, nin asisto aos eventos culturais nin hai nada que me interese minimamente máis lonxe de dous quilómetros do sitio onde vivo.

O primeiro edificio está en proceso de derrubarse polo paso do tempo. As ventás están pechadas e non se ven signos de que poida vivir alguén aquí. O segundo é tamén un edificio vello, de principio do século pasado, seino ben por que non hai nin tres meses que me encargaron un artigo sobre arquitectura de principios do século vinte e algo aprendín. Parece que vive alguén en dous dos pisos. Tardo en chegar ao terceiro, que se atopa nunha calexa algo afastada. Mesma situación, edificio case en ruínas que se mantén en pé como pode. O mesmo sucede cos outros dous inmobles, con aspecto de ter sido bombardeados. Os planos debían de ser de antes de que estiveran así. Cando estou a piques de volver a casa, na parada que está enfronte do último edificio, vexo a unha figura familiar. O home dos lentes de sol sae pola porta dese edificio, coma un lobo que sae do seu cubil ao poñerse o sol.