16

-Boas, son Anxo Dafonte e ti debes ser Eva Pereira, non si? Sen embargo, non sei quen é vostede.

-Son Casimiro García.

O empresario mírame de arriba a abaixo, sen disimulo. Incluso eleva as cellas cando descobre os puntos e o meu ollo morado, pero abre a porta do seu despacho e nos invita a pasar, como se foramos comerciais dunha marca de papel satinado. Sentamos nunhas cadeiras de coiro negro, das caras, para que Eva comece a preguntar sobre a relación que tiña co seu cuñado, Afonso. Anxo explícanos que contrataba o defunto cada certo tempo, para traballos relacionados coa imprenta, fotos, deseños, sobre todo cousas para publicidade, o sector que máis traballan. Engade que sente moito a perda, que era un tipo encantador, sempre disposto a botar unha man. Comenta o tipo de cousas que se din dos mortos, sen saber nunca se a xente que fala está intentando esquecer as cousas que non lles gustaban dos falecidos ou facendo directamente un exercicio de hipocrisía.

De súpeto, o ritmo da conversación cambia. Non é que o faga eu, que estou caladiño, senón o propio Anxo, que comenta o terrible que lle parece o suicidio dunha persoa tan nova, con tanta vida por diante, co talento que tiña. Aquí parece que ela se vai desmontando, como un polo ao que lle quitan as plumas, e comeza a calar e a deixar falar. O tipo comenta cousas escabrosas, como o que oíu da corda coa que se matou (unha desas de persiana), o poema da nota que deixou, o triste que debe estar a familia, como non decatándose da presenza da moza, cos ollos cada vez máis avermellados. E aquí cando por fin interveño, para rematar a entrevista, darlle as grazas a este desalmado e botar a andar pola fábrica, levando a Eva cara fóra case á forza.

Cando chegamos ao coche xa non pode máis e comeza a chorar, un choro case mudo, mentres tapa a cara coas mans. Eu non podo ver chorar, nin a mulleres nin a homes, por que sinto demasiada empatía e adoito poñerme a chorar tamén. Isto non sucede desta vez, quizais por que xeralmente non me toca o papel de ter que consolar, ser o apoio que precisa a xente. Así que bótolle a man por riba dos ombreiros e vaise achegándose, a medida que deixa que as bágoas esvaren pola miña camisa barata, a cadros brancos e azuis.

Pasamos así un tempo, non sei canto, por que o reloxo do coche non vai e eu non me atrevo a mirar a hora no meu, por temor a... non sei a que. A tormenta acaba rematando como comezou, cun salouco practicamente mudo, mentres ela bota a man ao volante, disposta a facer sufrir aos outros condutores coa tolemia da súa condución. Colle un pano da guanteira e seca os ollos, mirándome de esguello e dando as grazas, coa voz case crebada.

Volvemos á cidade, máis devagar, como se non sentira xa as ansias de kamikaze que sei que leva dentro. Tampouco é quen de dicirme nada, coma se estivera pensando na imaxe do seu cuñado colgado dunha corda de persiana. Este Anxo Dafonte ou non ten sensibilidade ou é un fillo de puta.

Por fin chegamos á miña rúa, non soporto máis este silencio, por que nin sequera prendeu a radio, así que fixemos o camiño calados, coma dúas estatuas de sal. Aparca no espazo reservado para a parada do autobús e agarda a que me quite o cinto, para acender un cigarro, xa feito, que a esperaba enriba do salpicadeiro. Abro a porta e, cando estou entre o coche e a beirarrúa, dime:

-Maña chámote e xa falamos, teño que dicirche algunhas cousas que non sabes. Chao.

Quedo na parada do bus coma un gato abandonado, sen saber que naipe leva agochado na manga.