1

-Casimiro García?

- Casimiro García?

- Está aquí Casimiro García?

Ao final parece que esperto e levanto a man, a piques de que a enfermeira comece a recitar outro nome. Non estou xordo de todo, nin moito menos, pero a miña nai cree que acumulo demasiada cera nos meus oídos. A iso veño ao médico, a quitar este tapón que fai que estea mirando a parede como un idiota cando están a chamar por min.

Chámome Casimiro García e traballo como redactor de contidos para unha páxina web, que non sempre paga ben e case nunca a tempo. Tampouco é que me poida queixar, xa que teño traballo e podo vivir sen pedirlles cartos aos meus pais, aínda que eles decidiron botarme unha man ao deixarme vivir na planta baixa dun edificio de oficinas. A verdade é que non puideron alugalo, por moito que o cartel continúe na fachada do inmoble, agardando por un inquilino que abone algunha factura das que se van acumulando.

A enfermeira esgrime unha xeringa de bo tamaño na súa man esquerda, e me pide que bote a cabeza dun lado. Introduce o extremo no burato da orella, noto a auga quente dentro do meu oído e, finalmente, aparece a pequena candea escura (producida entre as miñas glándulas sebáceas e as sudoríparas) que ameazaba con deixarme xordo. A enfermeira sorrí, pero eu non teño demasiados motivos, síntome un pouco máis baleiro.

Poño a chaqueta e marcho tras darlle as grazas a enfermeira, unha rapaza morena duns trinta anos, bastante atractiva, que apenas quixo reparar no meu un metro con setenta centímetros, bastante axustados. Non son un home moi guapo, nin sequera medianamente guapo, tiro, máis ben, a ser medianamente feo e iso non me trae moita sorte coas mulleres. Tampouco e que sexa moi simpático nin agradable, defectos do meu carácter. Por iso vivo cunha gata rabuda que sempre está a agardar unha nova ración de croquetas de penso seco.

Saio do ambulatorio secando a orella co papel que me deu a enfermeira e unha señora con traxe de chaqueta que pasa o meu lado non pode reprimir un aceno de asco na súa cara. Non me estraña señora, é moi pouco educado o que estou a facer en plena rúa, penso. Cando pasa noto outra mirada que se crava en min. É un home duns trinta e cinco anos, que vai de gatiñas camiño do ambulatorio, imaxino que pretendendo que o axude a incorporarse. Dáme un pouco de noxo o seu cabelo louro graxento e a cazadora gris que leva posta, con manchas de algo parecido ao sangue esparexidas pola solapa. Aínda así bótolle unha man e entramos case abrazados, mentres el repite fórmulas de agradecemento case inintelixibles. O celador da entrada non parece estar moi pola labor de axudarme, pero decide facelo cando se decata de que o home que levo tan torpemente vai deixando un regueiro de sangue.

O celador chama a gritos a un médico, que non tarda en aparecer polas escaleiras que acabo de baixar hai tan só uns minutos. Deitan ao ferido nunha padiola que se atopa alí por casualidade e abren a cazadora. Descubro horrorizado unha ferida preto do lugar onde imaxino que se atopa o corazón, que non deixa de botar unha sangue de cor escura, pouco a pouco, coma un regato a piques de quedar sen auga. O home aperta a miña man con forza e non deixa que me vaia, que é claramente a miña intención. A páxina web encargoume un artigo sobre Genghis Khan, que non se vai a escribir só. E tamén me invitan a que marche as miradas do doutor e do celador, que non entenden o que fago eu polo medio, aparte de molestar. Pero o home do cabelo graxento está decidido a que presencie a súa morte.