21

-Como que algo agochado nas fotos? A que te refires?

-Algunhas fotos poden conter información escondida dentro, creo que o nome é esteganografía dixital. Imaxino que pode ser unha posibilidade e teño un colega que sabe un pouco destas cousas, de feito era amigo de Afonso, así que é posible que poida desentrañar todo isto. Podo copiar os arquivos no pincho?

Doulle permiso, por suposto, é unha das poucas pistas que temos. Eva saca un pen drive con forma de can e garda a información. Recolle as súas cousas, pon a chaqueta, acércase a min e me deixa un pequeno bico nos beizos, fugaz, lixeiro... Di adeus e desaparece.

Quedo pasmado no medio da habitación, tentando atopar un sentido ao seu bico. O máis probable é que se trate só dunha despedida, hai algunhas rapazas que se despiden así dos seus fillos, dos seus pais, pode ser que non sexa nada. Pero pode ser que si, que con este bico queira dicirme algo. Merda, se xa estaba confundido con todo isto, ten que chegar unha moza para deixarme aínda máis aparvado do que xa son. Así é imposible concentrarse.


A gata está a rabuñar a porta da habitación para que a deixe saír, sabe que a intrusa marchou, pero espero que non se dera conta de que me bicou, por que a próxima vez que a vexa é capaz de saltar enriba da súa cara e tentar sacarlle os ollos. Vou a abrirlle e sae como unha señora enfadada, co rabo ben levantado e mirándome con aire de desprezo, como dicindo “metes a calquera na casa”.


Sento diante do portátil buscando un novo artigo que me manteña ocupado, sen pensar. Pero a páxina web non require os meus servizos. Así que penso o que podo buscar. Ao principio tento non pensar no caso pero ao cabo dun anaco lembro o cabrón que foi Anxo Dafonte onte. Como meteu o dedo na ferida, falando da corda da persiana, da nota de suicidio, como sabendo que Eva tiña algo máis que ver co fotógrafo morto. Por iso me poño a buscar información sobre el, a ver se está metido na lea. Comezo coa páxina web da imprenta que, se non lembro mal, ten un nome en inglés que non significa demasiado, Graphics D.F. e imaxino que a D.F. non significa distrito federal senón Dafonte. Fan todo tipo de traballos publicitarios, dende carteis e folletos ata revistas. Tamén se dedican aos libros e aos cómics, especialistas en todo, debería ser o seu lema. Pasa algo de tempo ata que atopo o nome completo do propietario e xerente, Anxo Dafonte Ulla.


Fago unha busca do nome completo, entre comiñas, e comezan a aparecer cousas sobre el. Parece que aparte da gráfica ten outras empresas, un concesionario de coches, a inmobiliaria D.F., unha participación importante nun complexo termal e algunha pequena cousa máis. A crise non lle está a afectar por que non atopo noticias de EREs nin de quebras. Pasou unha hora dende que comecei con esta busca e o que se di atopar, non atopei nada. Así que vou a cociña a facer un pouco de pasta, con tomate e atún, espaguetes á porca miseria, que diría un colega.


Poño unha pota con auga a ferver e déixome ir, pensando no bico outra vez, o cheiro a tabaco, os ollos pechados, o pelo tapándolle un pouco o rostro... Ai. Que cabrón querería facerlle mal? E vexo a imaxe do maldito señor Couto, co seu gabán tres cuartos saíndo do edificio abandonado. Claro! Vou correndo ata a portátil, e fago unha busca da rúa. Escollo un programa que permite ver a cidade en 3d e vou recorrendo a rúa como se fose un videoxogo algo lento ata que vexo a fachada do edificio cun cartel, que sei quen puido imprimir. Só pon D.F. Inmobiliaria.