19

Collo o sobre e racho un extremo para sacar a folla que está pregada dentro. É unha nota escrita a man, cun bolígrafo azul, e vai sen firmar. Cústame un pouco adiviñar a letra pero despois dun par de minutos son quen de lela. “Estou farto de que continúes a molestar. Isto non é cousa túa, como sigas dando a lata e sigas facendo preguntas ou acompañes a esa rapaza, terei que tomar unha determinación máis grave que darche uns lapotes. Quedas advertido.”

Vilar toma a nota, unha vez que eu rematei de lela. Pon cara de preocupación, leva unha man ao queixo e senta no sofá. A gata achégase a el, sobe e se deixa facer uns agarimos, nunha reacción que nunca vira antes. Pregúntolle se quere tomar algo, pero el move a cabeza negativamente. Eu sírvome un vaso de licor de melocotón e sento fronte a el, nunha banqueta da cociña.

-Estás metido nunha boa lea, fillo. Este tipo é testán, estou seguro diso, así que esta noite vou deixar unha patrulla polos arredores, pero maña non poderei ter a ninguén por aquí. Espero que teñas coidado, non vaias por aí facendo o meu traballo. Ata logo.


Vilar queda coa nota e marcha, como unha pantasma silenciosa. A gata ségueo ata a porta, nunha reacción que volve a sorprenderme, o inspector ten empatía con esta pequena besta. Estou un anaco sentado, sen saber que facer, ata que vexo a comida na bolsa e doume conta que todo isto non me quitou a fame. Quento o forno e meto dentro a pizza, esperando diante do vaso de licor, tentando non pensar en nada. A iso me axuda prender o televisor, no que unha familia compra e vende cousas nunha casa de empeños. Tres cuartos de hora máis tarde, vou para a cama, ben ceado.


Tardo en durmir, algo pouco sorprendente, pero acabo pasando a noite dun tirón. Cando esperto, lembro o soño que tiven, un algo disparatado e con pouco sentido, no que aparecen os personaxes que cruzan pola miña vida estes días, como se foran coches adiantándome nunha autopista. O que pasa é que os recordos dun soño van desaparecendo en canto acordas e, cando lavo a cara, só podo lembrar a cara do inspector Vilar, cun nariz vermello de pallaso, adiantando o coche de Eva. Por certo, onte díxome que tiña que dicirme algo, espero que non apareza de maña, non quero pensar no caso. Doume unha ducha e volvo a ver a raspadura de onte a noite, cando caín. Bótolle un pouco de iodo, aféitome e, para vestirme, elixo esta vez unha camisa de cadros vermellos e azuis e uns pantalóns vaqueiros. Cando estou a atar as zapatillas escoito o timbre.

Non hai ocasión para a sorpresa, é Eva que sorrí diante da miña porta, cunha cara que non ten nada que ver coa que tiña cando a deixei na tarde de onte. Dime que me invita a almorzar nun bar, que quere compartir unhas cousas comigo. Non me fai ningunha graza, pero non podo resistirme a pasar outro anaco con ela como se me estivera... como se me estivera namorando dunha descoñecida que soamente me pode traer problemas.

Acabamos no bar de onte, co seu dono de bigote mirándome de novo coma se fora un delincuente. Eva non deixa de decatarse así que pregunta. Eu, mentres pido un café con leite, unhas torradas e un zume de laranxa, vou contándolle todo o sucedeu despois de que me deixara. Os matóns, a chegada de Vilar e a nota. Volve a mostrarme toda a variedade do seu repertorio de xestos da cara, esta rapaza podería ser actriz. Cando remato, indícame que saiamos, que quere fumar un cigarro. Cando estamos na rúa, prende o pito que fixo dentro e dime:


-Teño que dicirche algo, non fun sincera contigo.