30

O xeito co que se fan as cousas, escoller o momento preciso, o grao de meticulosidade e outros factores como a velocidade ou o interese determinan como van saír as accións que levas a cabo. Por exemplo, o malnacido que acaba de meterme o coitelo pola perna sabe o que fai, non estragou ningunha arteria importante, pero consegue que o sangue saía a chorro, como unha billa aberta. Aparte de causar unha dor que maldita sexa a puta que o pariu. Estou a gritar tanto que a máscara de tipo duro caeu ao chan e atópase feita pedazos. Estou berrando tanto que o señor Couto tapou os oídos, conservando un sorriso na súa face impenetrable, coma se fora Marlon Brando. Estou a sufrir tanto que Eva desfíxose en bágoas.

O encapuchado colle o ferro oxidado e, nun arranque de crueldade, golpea con forza a ferida que acaba de facer co coitelo. Volvo gritar e non deixo escoitar a voz que berra dende o alto da escaleira, unha voz que, aínda así, me resulta coñecida, rascada e grave, de fumador de puros. O inspector Vilar sostén unha pistola na súa man dereita e baixa agarrado á varanda coa esquerda, seguido de catro policías uniformados, todos coas súas armas na man. O señor Couto retrocede ata a nosa posición, sen darlles as costas, mentres que o matón encapuchado deixa o coitelo preto do meu pescozo. O operador de cámara cruza os brazos trala súa caluga e ponse de xeonllos, como se non fora a primeira vez que o van deter.

-Creo que nos coñecemos, non?- Vilar pregunta directamente a Couto, que non cambia a cara, por moito que a arma do inspector apunte directamente cara el.

-Si, pode ser que teña intentado determe antes, pero que eu saiba aínda non o logrou.

-Eu creo que iso pode solucionarse hoxe, señor Couto. Deben deixar as súas armas e poñerse na mesma posición que ese de aí, que parece o máis listo dos tres.


O señor Couto parece máis maior, dubida. O encapuchado segue co coitelo no meu pescozo e parece que vai facer o que lle diga Couto. Pero Couto perdeu a tranquilidade que debe ter un señor Lobo dos Baixos Fondos, esta é moita merda que limpar, todo se emporcou nun intre, mentres o meu sangue segue a fluír cara ó chan, deixando unha metáfora ben visible do que está a pasar.

Vilar vai acercándose, pouco a pouco. Leva a pistola co brazo ben estendido, apuntando ao medio dos ollos de Couto, que vai metendo a man no peto no que garda a pistola. Unha gota de suor xorde da súa fronte. Non podo ver os ollos do encapuchado pero noto como o seu pulso non é moi firme. Vilar está xa a dous pasos do charco do meu sangue.

-Tire o que sexa que leva no peto, non faga que lle pegue un tiro.- Di Vilar, que agora mira a ao encapuchado.- E ti vai deixando o coitelo se non queres que Marisa che salte os miolos.

O do coitelo non aguanta máis e deixa o arma no chan. Vilar da uns pasos máis e o señor Couto levanta a man que lle queda libre e saca, con dous dedos, a pistola do peto. O seu xesto non indica que sexa quen de sentir ningunha emoción. O inspector achégase, dálle a volta e empúrrao contra a parede, sen excesiva violencia, mentres saca as esposas. Os outros policías apresan aos outros dous matóns (mansiños coma años), sóltannos e chaman a unha ambulancia, imaxino que para min. Eva, en canto a liberan, abrázame, chorando como unha Magdalena e dime ao oído entre saloucos:


-Ves coma tiña un plan?


Pregúntome que merda de plan é este no que acabo torturado por unha banda de psicópatas. Non son quen de responderlle por que parece que ao final non vou ser capaz de non desmaiarme...